Over roeping, bidden met de Bijbel en leven vanuit wat licht geeft.

Tijdens een webinar in aanloop naar de digitale 40-dagenretraite sprak Rick Timmermans met jezuïet Tim van de Veen, auteur van de retraite. Het werd een persoonlijk en eerlijk gesprek over roeping, gebed en de manier waarop Jezus gaandeweg een vriend kan worden.

Bekijk het eerste deel van dit webinar hier terug.

Vijf inzichten uit dit gesprek.

1. Roeping begint vaak met onrust

Tim studeerde natuurkunde in Delft. Aan de buitenkant liep alles goed. Toch groeide er vanbinnen een spanning.

Aan het einde van zijn studie voelde hij prestatiedruk en innerlijke onrust. “Er klopte iets niet helemaal,” zegt hij. In die periode luisterde hij in de trein naar een preek van Henri Nouwen over de liefde van God. Geen nieuwe boodschap, maar op dat moment kwam het binnen.

Hij stelde zich voor wat het zou betekenen om zich werkelijk onvoorwaardelijk te laten liefhebben. “Als ik dat zou kunnen toelaten, zou ik me niet zo gespannen voelen.”

Dat moment opende een horizon. Niet meteen een besluit, wel ruimte. Roeping begint zelden met een plan. Vaker met een vraag.

2. Verlangen vraagt om begeleiding

Het verlangen naar een religieus leven kwam niet als een donderslag bij heldere hemel. Het groeide in gesprek, in gebed, in kleine stappen.

Tim schreef de jezuïeten niet met de vraag: “Mag ik intreden?”, maar met: “Help, ik heb deze vraag.” Hij ging in gesprek met een geestelijk begeleider.

Dat is typisch ignatiaans: onderscheiden doe je niet alleen. Je zoekt woorden voor wat er in je leeft, en je laat iemand met je meekijken.

Roeping is geen heldhaftige sprong, maar een weg die zich gaandeweg bevestigt.

3. Bidden is ontvangen, niet presteren

Voor Tim veranderde het gebed wezenlijk toen hij het ignatiaans bijbelgebed leerde kennen.

“Voor die tijd was er altijd wel een verlangen om te bidden, maar het was vaak een beetje chaos.” Wat hem hielp was de aandacht voor wat Ignatius “troost” noemt: wat zich aandient als licht, als leven.

Bidden werd minder een taak, minder iets dat moet. “Het werd een moment waarin ik iets mag ontvangen. Ik stel me open om te ontvangen. Ik ga luisteren.”

Soms gebeurt er ogenschijnlijk weinig. Maar één woord, één zin uit een Bijbeltekst kan genoeg zijn. Daar mag je bij blijven.

4. Jezus kan een vriend worden

In het gesprek vertelt Tim hoe zijn relatie met Jezus veranderd is.

“Het is veel vertrouwder geworden. Jezus staat minder op afstand. Hij is iemand die ik ken. En iemand die mij kent.”

Aan het einde van zijn gebed stelt hij zich concreet voor dat Jezus bij hem in de kamer zit. Hij neemt daar de tijd voor. “En dan begin ik met Hem te spreken. Alsof Hij werkelijk tegenover me zit.”

Geen vrome formule, maar een ontmoeting. Geen idee over Jezus, maar een relatie.

5. Terugblikken helpt om te zien wat groeit

In de digitale retraite is er dagelijks aandacht voor een korte terugblik. Waarom?

“Omdat je tijdens het gebed zelf soms niet weet wat er gebeurt,” zegt Tim. “Maar in de terugblik kan het opeens helder worden: ja, daar gebeurde iets.”

De terugblik helpt om te waarderen wat gegeven is. Om het te koesteren. En om vertrouwen te krijgen dat de Geest aan het werk is, ook wanneer je dat niet meteen merkt.

Wat hoopt Tim uiteindelijk voor deelnemers aan de retraite?

“Dat er iets gebeurt van die persoonlijke ontmoeting. En dat een groeiende vertrouwelijkheid met Jezus ook iets doet in de relaties van alledag.”

Dat is misschien de kern van ignatiaanse spiritualiteit: leven vanuit wat licht geeft. En ontdekken dat je daarin niet alleen bent.

Na een pauze ging dit webinar verder. In het tweede deel gaat Tim in op vragen die deelnemers van het webinar stelden in de chat.